• Δωρεάν μεταφορικά από 25 €

Κριτική

Η άποψη της Ράνιας Ψαράκη για το βιβλίο “Το Παράδοξο Μονοπάτι προς το Νόημα της Ζωής”

Η άποψη της Ράνιας Ψαράκη για το βιβλίο “Το Παράδοξο Μονοπάτι προς το Νόημα της Ζωής” 450 342 Ιβίσκος

Το βιβλίο “Το παράδοξο μονοπάτι προς το νόημα της ζωής” του συγγραφέα Δημήτρη Φλαμούρη που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ιβίσκος είναι ένας φρέσκος αέρας στα βιβλία αυτοβελτίωσης” αναφέρει η κυρία Τσεμπερλίδου συγγραφέας του βιβλίου “Ψυχική Μπουγάδα” και νομίζω ότι όποιος το διαβάσει θα συμφωνήσει και αυτός . Το βιβλίο αυτό βγαίνει έξω από την κλασική φόρμα ενός βιβλίου του είδους του.  Μέσα από την κατανόηση της βιολογίας του ανθρώπου ο συγγραφέας δίνει στον αναγνώστη να καταλάβει γιατί σκέφτεται και νιώθει όπως νιώθει. Ο συγγραφέας πλάθοντας μια φαινομενικά εξωπραγματική ιστορία σε βάζει στα πιο παράδοξα μονοπάτια για να σου εξηγήσει με λογικά επιχειρήματα , λογικά παραδείγματα τι συμβαίνει μέσα σου , στο μυαλό σου σε περιπτώσεις άγχους, φόβου και σε πολλές άλλες περιπτώσεις .

Καταρρίπτει μύθους ,όπως ότι το άγχος είναι καταστροφικό ! Και το υπέροχο είναι ότι δεν είναι ουτοπία όλα αυτά που γράφει ! Δεν αντιστοιχούν σε μια εξωτερική πραγματικότητα! Όλα συμβαίνουν μέσα μας και όλα έχουν λογική! Είναι επιστημονικά αποδεδειγμένα με έρευνες πάνω στο κάθε θέμα . Με παραδείγματα μέσα από την ίδια τη ζωή που σίγουρα έχουν συμβεί σε όλους!

Μέσα στο βιβλίο ξεδιπλώνεται ολόκληρη η ανθρώπινη υπόσταση με όλους τους φόβους , τις αγωνίες , τις εμπειρίες που έχει ζήσει ο καθένας και πως αυτές επηρέασαν το τώρα . Δίνει απλά και εύκολα βήματα για να κατανοήσεις αυτά που νιώθεις και σκέφτεσαι για να αλλάξεις τον τρόπο ζωής σου και να βρεις το νόημα της ζωής σου .

Κάθε σελίδα του θα σε κάνει να κοιτάξεις τον κόσμο με μια νέα εξεταστική ματιά και να μην αφήσεις τίποτα να σε παραπλανήσει ξανά . Σε κάθε σελίδα μένεις να απορεις και να καταλαβαίνεις ! Να απορεις για την αλήθεια και στη συνέχεια να συνειδητοποιείς την αλήθεια!

Μιλάει για το άγχος , για τους φόβους , για τη χαμηλή αυτοεκτίμηση, πως να καταλάβεις τον εαυτό σου , πώς να επικοινωνείς με τους άλλους και πολλά άλλα θέματα που αφορούν την καθημερινή ζωή!

Ψαράκη Ράνια

https://raniasbookcorneronthinternet.blogspot.com/

 

Το βασανιστικό ερώτημα του “Ποιος είμαι” – γράφει ο Δημήτρης Φλαμούρης

Το βασανιστικό ερώτημα του “Ποιος είμαι” – γράφει ο Δημήτρης Φλαμούρης 500 298 Ιβίσκος

Το βασανιστικό ερώτημα: Ποιος είμαι;

Κάθεσαι και κοιτιέσαι στον καθρέπτη. «Ποιος είμαι;» σκέφτεσαι. Η απάντηση δεν έρχεται από την άλλη μεριά. Και εκεί γεννιέται η αγωνία. «Πρέπει να βρω ποιος είμαι. Αλλιώς δε θα μπορώ να ηρεμήσω».

Η αυτογνωσία θεωρώ πως είναι η σημαντικότερη ενασχόληση στην οποία αξίζει να αφιερώσεις την ενέργειά σου.

Αλλά εσύ τι μπορείς να κάνεις;

Μια φορά κι έναν καιρό…

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Παλιότερα όλα ήταν πιο απλά. Για χιλιάδες χρόνια οι άνθρωποι δεν είχαν και πολλές επιλογές. Ήταν εύκολο να γνωρίζεις ποιος είσαι. Ήσουν ο σιδεράς, ο βοσκός, η μαμή, η υπηρέτρια, ο πρίγκιπας, η κόμμησα, ο σκλάβος. Υπήρχαν ξεκάθαροι ρόλοι μέσα στην κοινωνία και συνήθως δεν τους επέλεγες. Απλά γεννιόσουν μέσα σε ένα ρόλο και τον διεκπεραίωνες μέχρι να πεθάνεις.

Δεν υπήρχε χώρος (και πιθανώς χρόνος) για υπαρξιακές αναζητήσεις. Από υπαρξιακής άποψης ήταν μια πιο απλή εποχή.

Κυρίως για τρεις λόγους:

  1. Είχες μόνο έναν ρόλο.
  2. Τον είχες για όλη σου τη ζωή.
  3. Δεν τον επέλεγες εσύ(το σημαντικότερο).
Επιστροφή στο παρόν

Το σημερινό τοπίο είναι πολύ διαφορετικό σε όλα τα μέτωπα.

Το Αμερικάνικό όνειρο έχει συνεπάρει τον δυτικό κόσμο και σταδιακά και σταθερά και όλο τον υπόλοιπο. Ζούμε πλέον στον κόσμο που θεωρητικά μπορείς να γίνεις όποιος θελήσεις. Αρκεί να το προσπαθήσεις ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ (σε κάποιες περιπτώσεις) και να είσαι και πολύ τυχερός. Δυστυχώς η απαραίτητη έμφαση στην απαιτούμενη προσπάθεια, αλλά και στην τύχη, συνήθως ανεύθυνα παραλείπεται από τους «γκουρού» που διαλαλούν ότι μπορείς να πετύχεις τα πάντα, έτσι απλά…

Όλες οι επιλογές, λοιπόν, θεωρητικά είναι διαθέσιμες.

Και είναι ερευνητικά γνωστό ότι η ύπαρξη πολλών επιλογών μας κάνει πιο δυστυχισμένους. Το βάρος της απόφασης τώρα, πέφτει σε εμάς. Και είναι ένα βάρος συχνά ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΟ για να το σηκώσουμε. Ο Νίτσε πίστευε πως οι άνθρωποι δεν έχουν τα ψυχολογικά εφόδια να διαχειριστούν τις υπαρξιακές τους ανησυχίες. Και εγώ συμφωνώ απόλυτα.

Έχουμε πλέον πάρα πολλές επιλογές και είναι αδύνατον να τις κατανοήσουμε επαρκώς ώστε να δράσουμε με σοφία. Η ψυχική μας υγεία δεν τις αντέχει…

Έχω ένα φίλο στην Αμερική και σε μια συζήτησή με τις κόρες του, μου έλεγαν ότι μια αλυσίδα πολυκαταστημάτων έτρεχε το σύνθημα “Find Your Own Gender”. Δηλαδή βρες το φύλο σου. Τα έφηβα κορίτσια και αγόρια πρέπει ξαφνικά να αποφασίσουν ΚΑΙ τι φύλο είναι. Όταν έχεις μόλις βγει από το να είσαι παιδί, το να βρεις τι φύλο είσαι, δεν είναι κάτι το οποίο είσαι ψυχολογικά έτοιμος να αποφασίσεις. Τα κορίτσια ήταν πελαγωμένα. Όχι επειδή δεν ήξεραν τι φύλο ήταν, αλλά επειδή ξαφνικά κάτι που θεωρούσαν δεδομένο ετίθετο σε αμφισβήτηση.

Ο καημένος εφηβικός εγκέφαλός τους ήταν σε πλήρη σύγχιση. Μπορεί να ακούγεται προχωρημένο σαν στάση, αλλά οι κίνδυνοι που εμπεριέχει είναι τεράστιοι. Δεν υπάρχει πλέον καμία σταθερά. Από που να πιαστείς??

Η κρίση της μέσης ηλικίας προκύπτει όταν συνειδητοποιείς ότι δεν είσαι υποχρεωμένος να συνεχίσεις να στηρίζεις τις επιλογές που έκανες νεότερος. Όταν πέτυχες όλα όσα υποτίθεται ότι έπρεπε να πετύχεις και συνεχίζεις να μην είσαι ευτυχισμένος. Συνειδητοποιείς πως είσαι πιο ελεύθερος από όσο νόμιζες και δεν ξέρεις τι να την κάνεις την τόση ελευθερία. Κάτι που παλαιότερα απλώς δεν ίσχυε.

Δεν είσαι ένα πράγμα

Ίσως η απαίτηση για μια μοναδική απάντηση στην ερώτηση «ποιος είμαι» να μην αρμόζει στην σημερινή κοινωνία. Ενώ παλιότερα είχαμε ένα ρόλο, σήμερα έχουμε πολλαπλούς. Κάποιος μπορεί να είναι στέλεχος εταιρείας, γονιός, λάτρης της φύσης, να του αρέσει η συγγραφή, να του αρέσει να δημιουργεί πράγματα με τα χέρια του και να ταξιδεύει.

Στην πράξη, σαν άνθρωπος θα μπορούσε να αντλήσει αίσθηση ταυτότητας και από τα ΕΞΙ αυτά χαρακτηριστικά του. Όταν όμως θέλει να δώσει ΜΙΑ απάντηση στο ερώτημα «ποιος είμαι» τότε αναπόφευκτα δημιουργείται σύγχυση. Οι άνθρωποι έχουμε ανάγκη να έχουμε ξεκάθαρες απαντήσεις για τα πράγματα. Έτσι λειτουργεί ο εγκέφαλός μας. Να τα βάζουμε σε κουτάκια. Κατά προτίμηση σε ΕΝΑ κουτάκι, όμως. Όχι σε ΕΞΙ.

Η πληθώρα των ενασχολήσεών μας, αλλά και των διαθέσιμων επιλογών, μάς έχει οδηγήσει σε κατακερματισμό της προσωπικότητάς μας. Δυσκολευόμαστε να βρούμε ένα σημείο αναφοράς για να ορίσουμε το ποιοι είμαστε.

Ένα κομμάτι της ψυχολογίας αμφισβητεί ακόμα και την ύπαρξη του χαρακτήρα, επιχειρηματολογώντας ότι η έννοια του χαρακτήρα έχει το νόημα να μπορεί να προβλέψει τη συμπεριφορά ενός ατόμου. Κι όμως παρατηρούμε ότι οι άνθρωποι ενεργούν διαφορετικά σε διαφορετικές συνθήκες.

Κάποιες φορές είμαστε πιο ντροπαλοί ενώ άλλες φορές πιο κοινωνικοί. Κάποιες φορές πιο ενεργητικοί ενώ άλλες πιο νωχελικοί. Δεν μπορούμε να ορίσουμε μονοσήμαντα τον χαρακτήρα ενός ανθρώπου, λένε οι ψυχολόγοι που υποστηρίζουν αυτή την άποψη. Μου αρέσει κι εμένα αυτή η προσέγγιση.

Αυτό που είσαι αλλάζει

Ένα επιπλέον ιδίωμα της σύγχρονης εποχής είναι η ραγδαία ανάπτυξη της τεχνολογίας, η οποία αναστατώνει το status quo δημιουργώντας διαρκώς νέους και συχνά εφήμερους ρόλους για τους ανθρώπους (πχ blogger, influencer, start-up επιχειρηματίας, κλπ).

Ενώ παλιότερα ήταν αναμενόμενο να κάνεις ένα επάγγελμα σε όλη σου τη ζωή ή και για περισσότερες από μια ζωές (βλέπε οικογενειακές επιχειρήσεις) τώρα γίνεται ολοένα πιο πιθανό να αλλάξεις πορεία (και ίσως περισσότερες από μια φορές) μέσα σε μια ζωή.

Πχ, εγώ ξεκίνησα μαθηματικός, έγινα χρηματιστής και τώρα είμαι συγγραφέας, εισηγητής σεμιναρίων, ομιλητής, blogger, θεραπευτής και γενικώς ασχολούμαι με την ψυχολογία. Άντε να βρεις ταυτότητα τώρα…

Οι ολοένα αυξανόμενοι ρυθμοί αλλαγής των καταστάσεων έχουν μετατρέψει την κρίση της μέσης ηλικίας στην κρίση του ενός τετάρτου της ηλικίας (quarter life crisis) όπως οι νέοι της εποχής μας επώδυνα ανακαλύπτουν.

Η μόνη αλήθεια είναι η αλλαγή.  «Τα πάντα ρει» όπως είπε ο Ηράκλειτος αλλά εμείς ψυχολογικά έχουμε πολλή ανάγκη από σταθερότητα και ασφάλεια στη ζωή μας. Έτσι απεγνωσμένα ζητάμε το «για πάντα» σε ένα κόσμο όπου το «για πάντα» είναι αδύνατον να υπάρξει.

Δεν είσαι κι εσύ ποτέ ο ίδιος

Όλα τα κύτταρά σου θα έχουν αντικατασταθεί αρκετές φορές μέχρι τα γεράματά. Νέες αναμνήσεις θα προκύπτουν και θα σχηματίζεις διαρκώς μια πολύ διαφορετική εικόνα του παλιού σου εαυτού. Τίποτα δε μένει ίδιο.

Κι όμως εμείς ψάχνουμε να βρούμε ποιος είμαι εγώ που παραμένω σταθερός πίσω από όλα αυτά.

Αν το σκεφτείς λίγο πιο φιλοσοφικά θα συνειδητοποιήσεις πως στην πράξη (γιατί στη θεωρία ο καθένας μπορεί να λέει ό,τι θέλει) δεν υπάρχει ο σταθερός εαυτός σου τον οποίο προσπαθείς να ορίσεις με την ερώτηση «ποιος είμαι».

Δεν υπάρχει ο πραγματικός σου εαυτός. Τον εαυτό σου τον δημιουργείς. Δεν τον ανακαλύπτεις.

Αυτό μπορεί να ακούγεται αρχικά τρομακτικό. Αν το επεξεργαστείς λίγο παραπάνω όμως, ίσως και να είναι βαθιά ανακουφιστικό. Γιατί μπορείς να παραιτηθείς από την απαίτηση να βρεις τον πραγματικό εαυτό σου και να επικεντρωθείς στην ενασχόληση του να δημιουργήσεις τον εαυτό σου.

Αν δυσκολεύεσαι, δεν είσαι μόνος

Αν δεν ξέρεις ποιος είσαι να γνωρίζεις πως είναι απόλυτα φυσιολογικό να νιώθεις μπερδεμένος και ανήμπορος πολλές στιγμές της ζωής σου. Να έχεις παραλύσει από την αίσθηση ελευθερίας και των πολλών επιλογών. Δεν πάει κάτι στραβά με σένα. Είσαι απλά άνθρωπος. Αυτό υποστήριζαν οι υπαρξιστές φιλόσοφοι, όπως ο Νίτσε, ο Καμύ, ο Σαρτρ.

Η ευτυχία δεν είναι φυσιολογική κατάσταση για τον άνθρωπο. Είμαστε φτιαγμένοι για να επιβιώνουμε, όχι για να κάνουμε ζωάρα. Θέλει πολύ κόπο για να αποκτήσεις ευτυχία και ίσως να μην είναι καν εφικτό. Δεν υπάρχει ζωή όπου δε θα μετανιώσεις κάποια στιγμή για τις επιλογές σου. Ποτέ δε θα μπορείς να είσαι απολύτως σίγουρος γι αυτές. Αυτό είναι το μόνο σίγουρο.

Όπως έλεγε ο υπαρξιστής φιλόσοφος Soren Kierkegaard, «ο μόνος τρόπος να κατανοήσεις τη ζωή είναι κοιτάζοντας προς τα πίσω, αλλά πρέπει να τη ζήσεις προς τα μπροστά».

Συμπέρασμα

Το νέο μου βιβλίο: Το Παράδοξο Μονοπάτι προς το Νόημα της Ζωής είναι το υπαρξιακό ταξίδι του ήρωα που αρχίζει στο πρώτο κεφάλαιο με το ερώτημα “Ποιος είμαι;” και μέσα από το βιβλίο βιώνει ένα ταξίδι μέχρι το νόημα της ζωής.

Αν και εσύ δυσκολεύεσαι να ορίσεις το ποιος είσαι, μπορείς να βρεις παρηγοριά στο γεγονός ότι όλοι ζορίζονται. Το να μη νιώθεις ευτυχισμένος είναι φυσιολογικό. Είναι θεμελιώδες χαρακτηριστικό του να είσαι άνθρωπος. Δεν υπάρχει ζωή χωρίς άγχος.

Αν όμως, όπως συχνά αναφέρω, ακούς τις φωνές γύρω σου που σου λένε να σκέφτεσαι θετικά και να επιλέγεις την ευτυχία, τότε είναι πολύ εύκολο να νιώσεις προβληματικός τις φορές που φυσιολογικά δεν το καταφέρνεις.

Δείξε συμπόνοια στον εαυτό σου. Κατανόησέ την αναπόφευκτη δυσκολία του να είσαι άνθρωπος.

Αυτό είναι το σημαντικότερο βήμα για να καταλάβεις το ποιος στ’ αλήθεια είσαι.

Δημήτρης Φλαμούρης

 

Μαμά παγιδευμένη στα στερεότυπα, ψάχνει…

Μαμά παγιδευμένη στα στερεότυπα, ψάχνει… 600 372 Ιβίσκος

Μαμά παγιδευμένη στα στερεότυπα, ψάχνει…

Και άμα ψάχνει, βρίσκει! Και βρίσκει βιβλίο που απ’ την αρχή, με τον τίτλο του, της υπόσχεται πολλά. Αλήθεια, μαμά χωρίς στερεότυπα υπάρχει;

Κλασσική μαμά που προσπαθεί να τα κάνει όλα τέλεια και να ισορροπεί εργασία, οικογένεια, προσωπικά κάθε ώρα και λεπτό. Μέσα στα στερεότυπα, μέσα στα κλισέ και μέσα στην απόγνωση!

Κάπως έτσι ήμουν όταν μου πρότειναν το βιβλίο «Γ@μάτη στα 40». Πολύ πέρα από τα 40 και ακόμα πιο πέρα από το να νιώθω γ@μάτη, του έδωσα ευκαιρία και το αγόρασα. Εντάξει, η Λη είναι ή θα ‘πρεπε να είναι, το πρότυπο πιστεύω πολλών γυναικών. Αντιπροσωπεύει όλα όσα θέλουμε να νιώσουμε, να ζήσουμε, να πούμε, να κάνουμε! Και μέσα σε όλα όσα κάνει, μοιάζει να τα καταφέρνει αρκετά καλά και με τη μητρότητα.

Ένας φόβος μου και πιστεύω θα με νιώσουν πολλές γυναίκες, είναι μην δώσω περισσότερη προτεραιότητα σε εμένα απ’ ό,τι στην κόρη μου. Ένα από τα πασίγνωστα στερεότυπα της κοινωνίας μας. Είσαι γυναίκα, πρέπει να παντρευτείς. Παντρεύτηκες; Πρέπει να κάνεις παιδί. Κι αν κάνεις παιδί, είναι η ολοκλήρωσή σου και τα δίνεις όλα! Να συνεχίσω;

Ανέκαθεν επαναστάτρια και αντιδραστική, έφτασα να τα κάνω όλα τα παραπάνω, με μαθηματική ακρίβεια, στα 46 μου. Για την ακρίβεια τότε γέννησα. Είχα παντρευτεί 2 χρόνια νωρίτερα.

Ο πρώτος χρόνος ήταν δύσκολος. Μας τύχανε πολλά αλλά τελοσπάντων το ρεζουμέ είναι ότι με τον άντρα μου βρίσκαμε τους ρυθμούς μας και ήμασταν οκ. Τα στερεότυπα δεν είχαν (κούνια που μας κούναγε) εισβάλλει ακόμα στη ζωή μας.

Όταν άρχισε να περπατάει η μικρή μου, αρχίσανε τα δύσκολα. Ένας ήταν ο λόγος! Άρχισα να σκέφτομαι… Ξανά… Μέχρι τότε, ήταν σαν ήμουν σε remote mood και πήγαινα από τη μια μέρα στην άλλη ολίγον ρομποτικά.

Για να μην πολυλογώ, όταν το βιβλίο έφτασε στα χέρια μου ήταν ένα εξαιρετικό timing να κλοτσήσω μακριά όλα τα στερεότυπα που –ανακάλυψα– είχα και με καταδιώκανε.

Η Τόβα, με «χαστούκισε» με την αφήγηση της δικής της ζωής και σαν να ζωντάνευε η ίδια μπροστά μου ρωτώντας με «εσύ πού είσαι σε όλο αυτό που ζεις;»

Πού ήμουν; Ως φίλη, ως συνεργάτης, ως επαγγελματίας, ως ερωμένη… Με είχα χάσει, δίνοντας όλη μου τη σκέψη στη μητρότητα. «Και όμως…» δικαιολογούσα τον εαυτό μου. Αφού έκανα αυτό, έκανα το άλλο κλπ κλπ.

Μερικές φορές, η διαπίστωση έρχεται μέσα από κάτι που σε ταρακουνάει κι εμένα αυτό ήταν το βιβλίο της Τόβα.

Η ιστορία της αφυπνιστική. Δεν θα κάνω ποτέ το ταξίδι που έκανε, ούτε τα extreme sports αλλά το νόημα από πίσω είναι βαθύτερο. Μου φώναζε να ζήσω, να προλάβω να ζήσω. Να μην ξεχνάω ότι είμαι γυναίκα, ότι είμαι άνθρωπος και να κάνω αυτά που αγαπώ ακόμα και μόνη μου!

Ναι, ήταν άκρως αφυπνιστικό το ανάγνωσμα αυτό. Θα το συστήνω εσαεί. Ένα ακόμα εξαιρετικό βιβλίο από τις Εκδόσεις Ιβίσκος.

Κατερίνα Τσαμπά
writingcoach.gr

Όταν τα σχόλια των αναγνωστών σε καθηλώνουν…

Όταν τα σχόλια των αναγνωστών σε καθηλώνουν… 950 628 Ιβίσκος

Πράμα Ολλανδίας

Μερικές φορές δεν χρειάζεται να μιλήσει ο συγγραφέας ή εκδοτικός οίκος για ένα συγκλονιστικό μυθιστόρημα. Τα σχόλια των αναγνωστών του, τόσο δυνατά, τόσο καταιγιστικά, γεμάτα ευγνωμοσύνη, ενθουσιασμό και αγάπη, μιλούν από μόνα τους.

Βλέποντας τον τίτλο του βιβλίου για κάποιο λόγο το μυαλό μου πήγε στο φθηνό Ολλανδικό κρέας πολλή κακής ποιότητας που συνήθως πουλάνε στις γνωστές αλυσίδες super market…

Δεν ήμουν και βέβαιη όμως, τελικά ήρθε η παρότρυνση που χρειαζόμουν για να το διαβάσω… «Ζωή, θέλω να διαβάσεις το Πράμα Ολλανδίας και να μου πεις τη γνώμη σου» μου ζήτησε ευγενικά αλλά σχεδόν σαν οδηγία ένα πολύ αγαπημένο μου πρόσωπο-δεν είχα άλλη επιλογή τα παράγγειλα αμέσως και το διάβασα μέσα σε λίγες ώρες αφότου το παρέλαβα.

Η γραφή του έχει ροή, σου κρατάει το ενδιαφέρον αμείωτο, γραμμένο με χιούμορ σε γλώσσα ωμή (ας μου επιτραπεί η έκφραση) χωρίς περιττές φιοριτούρες για να γίνει αρεστό και χωρίς κανένα περιορισμό ή ντροπή σε όλα τα θέματα…ούτε στα κομμάτια που αφορούν τον ερωτισμό ανάμεσα σε ένα ζευγάρι. Είναι ταυτόχρονα γήινο στις περιγραφές του και συνάμα πνευματώδες καθώς πολύ συχνά υπάρχουν παραπομπές σε μουσικές αλλά και σε ταινίες για να συνοδεύσουν το αντίστοιχο τμήμα του βιβλίου.

Πρόκειται για ένα βιβλίο με θέμα τον έρωτα τις διακυμάνσεις που μπορεί να βιώνει στη σχέση ένα ζευγάρι και όλα αυτά τα βλέπουμε από τη μεριά της γυναίκας, ενώ το γράφει ένας άντρας…Το πώς βιώνει η ίδια την πράξη του έρωτα, πώς αισθάνεται μαζί του ή και χώρια του, τις σκέψεις της. Ταυτόχρονα όμως βλέπουμε και την αντρική ματιά, πως αφήνει να τον πλησιάσει μια γυναίκα, πως απολαμβάνει και ο ίδιος τον έρωτα μαζί της, ή ακόμη πώς βιώνει την καθημερινότητά του χωρίς εκείνη. Δεν πρόκειται για ένα απλό love story με σκηνές ερωτικές….υπάρχει πολύ «ζουμί» στην ιστορία, όπως ίσως θα έλεγε και ο Άγγελος Έβαν. Δεν είμαι σίγουρη, όμως θα ήθελα να πιστεύω ότι ηθελημένα ο συγγραφέας μας παραθέτει αυτή την ερωτική ιστορία σαν οδηγό στη ζωή μας. Όλοι οι έρωτες ξεκινούν θορυβόδικα, σαν πυροτεχνήματα…μετά όμως? Κι όμως το να συντηρήσει κανείς τον ερωτισμό ανάμεσα στο ζευγάρι δεν είναι δουλειά του συντρόφου, είναι δική μας δουλειά, είναι η αυτοφροντίδα (συγνώμη Άγγελε, υπόσχομαι δεν θα προδώσω κανένα άλλο στοιχείο του βιβλίου σου) είναι η επαγρύπνηση αρχικά από εμένα για μένα, και μετά από εμένα προς τον/την σύντροφό μου, να δείχνω έμπρακτα το ενδιαφέρον μου. Και αν ξεχαστώ? Και ξεχάσω και μένα και κατά συνέπεια και τον σύντροφό μου? Ίσως καταλήξουμε ο ένας να βλέπει τη super league και ο άλλος μια άλλη σειρά στο διπλανό δωμάτιο, και κάπως έτσι μπαίνουμε στη ρουτίνα… Το τι θα γίνει στη ζωή του καθενός μας, εξαρτάται καθαρά από εμάς. Πόσο γρήγορα θα καταλάβουμε ότι έχουμε βαλτώσει, πόσο γρήγορα θα αλλάξουμε στάση ζωής και αν όντως αυτό που έχουμε με το σύντροφό μας είναι αληθές και ουσιαστικό και για τους δύο μας.

Είμαι απολύτως βέβαιη ότι δεν πρόκειται για ένα γυναικείο βιβλίο, αλλά για ένα βιβλίο που χρειάζεται οπωσδήποτε να διαβάσει κάθε άντρας αν θέλει να έρθει πιο κοντά και συναισθηματικά και ερωτικά στη σύντροφό του,  αλλά και κάθε γυναίκα που θέλει να θυμηθεί πόσο υπέροχο είναι να λειτουργείς και σαν ερωμένη και να το απολαμβάνεις χωρίς καμία αναστολή.

Υ.Γ. τελειώνοντας το βιβλίο, αν και ήταν περασμένες 10μμ έβαλα λίγο από το αγαπημένο μου άρωμα πίσω από το κάθε μου αφτί, έτσι για μένα… Σ ΄ευχαριστούμε πολύ Άγγελε Έβαν.

Καλή ανάγνωση…

Η άποψη για το βιβλίο του Σπύρου Γλύκα “Διομίρα” από το blog ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ

Η άποψη για το βιβλίο του Σπύρου Γλύκα “Διομίρα” από το blog ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ 1024 584 Ιβίσκος

Ο Σπύρος Γλύκας πήρε ένα σοβαρό ρίσκο όταν αποφάσισε να ασχοληθεί με τη Διομίρα. Έγραψε ένα βιβλίο που είναι ξεκάθαρα δυστοπία, με όλες τις πολιτικές, οικονομικές, προσωπικές προεκτάσεις, ενώ είμαι σίγουρη πως ξέρει πολύ καλά πως το κοινό της επιστημονικής φαντασίας στην Ελλάδα είναι περιορισμένο και θα δυσκολευόταν να βρει κάποιον να το εκδώσει.

Κεντρικός πρωταγωνιστής ο Τροτ, ένας έφηβος στην ένατη επαρχία της Γης στον 23ο αιώνα, που βρίσκεται μπροστά στην καμπή της ενηλικίωσης. Αυτό σημαίνει πως θα πρέπει να αποχωριστεί όλους τους ανθρώπους, να αναλάβει μια δική του Μονάδα Ζωής, απ’ όπου δεν θα ξαναβγεί ποτέ και να ζήσει τα υπόλοιπα διακόσια χρόνια που του αναλογούν παρέα με ένα ρομπότ και τις οθόνες. Ο Τρότ όμως δεν είναι ένας κοινός έφηβος, έχει μια φοβερή ικανότητα συγκέντρωσης. Και αποφασίζει να το σκάσει. Στο φευγιό του θα συμβάλλει η Γριά, ένα σκιώδες πρόσωπο που βοηθά για λίγο όλους τους αντιφρονούντες, και θα του δώσει να καταλάβει την αξία της λογοτεχνίας αλλά και του ταλέντου του στη συγκέντρωση.

Όλα τα στοιχεία μια δυστοπίας είναι εδώ. Ο συγγραφέας χτίζει μια ιστορία σε μια μελλοντική κοινωνία, όπου το περιβάλλον έχει καταστραφεί και οι άνθρωποι στηρίζονται αποκλειστικά στην τεχνολογία για την επαφή. Όλοι σχεδόν αποδέχονται τη νέα κατάσταση, ελάχιστοι επαναστατούν. Σε αυτήν την κοινωνία υπάρχει και η Διομίρα, η μοναδική πόλη στην επιφάνεια, μα εκεί ζουν μονάχα τα μέλη πέντε οικογενειών, αυτών που προκάλεσαν την καταστροφή και τώρα κρατούν όλη την εξουσία για τον εαυτό τους.

Οι άνθρωποι πρέπει να αποδεχτούν ο καθένας την κοινωνική του θέση, να μην προσπαθούν, να μην ελπίζουν. Καταναλώνουν μόνο ό,τι τους πουν, χωρίς να μπορούν να μεταπηδήσουν στην άρχουσα τάξη, χωρίς να υπάρχει ελπίδα αλλαγής. Χάνει έτσι ο καθένας την ατομικότητά του, την ταυτότητά του, αυτοί που ξεχωρίζουν αναπότρεπτα πρέπει να εξαλειφθούν. Ο Γλύκας διαλέγει για ήρωες ακριβώς αυτούς, τους ελαχίστους αντιφρονούντες, αυτούς που κάνουν έστω μια προσπάθεια για μια αυτόνομη ζωή.

Κεντρικό ρόλο στο μυθιστόρημα έχει η τεχνολογία, τα ανδροειδή που γίνονται όλο και πιο ανθρώπινα, στα όρια να έχουν συναισθήματα και να απολαμβάνουν την ερωτική πράξη. Και να ελέγχουν την ανθρωπότητα. Αυτός ο προβληματισμός, πολύ κοινός στα μυθιστορήματα επιστημονικής φαντασίας, μοιάζει τώρα που είμαστε στο έλεος της τεχνητής νοημοσύνης και των αλγορίθμων πιο επίκαιρος από ποτέ.

Το άλλο στοιχείο που δεν κρύβεται είναι η βιβλιοφιλία του συγγραφέα. Διακειμενικές αναφορές έχουμε διάσπαρτες σε όλο το κείμενο, όρεξη να έχει κανείς να τις εντοπίζει και να σημειώνει βιβλία. Εξάλλου όποιος είναι κάπως παρατηρητικός θα καταλάβει πως το όνομα “Διομίρα” και κάπου αλλού το έχει συναντήσει (στον Ίταλο Καλβίνο, κρύβε λόγια). Ο κεντρικός ήρωας είναι βαθιά βιβλιομανής και ούτε λίγο ούτε πολύ, πιστεύει πως τα βιβλία θα σώσουν τον κόσμο.

Τελικά αυτό που πρέπει κανείς για να απολαύσει ένα μυθιστόρημα όπως η Διομίρα είναι να άρει τη δυσπιστία και τις προκαταλήψεις του, να αφεθεί σε αυτόν τον νέο κόσμο χωρίς να τον αμφισβητεί, για να μπορέσει να ταυτιστεί με τους ήρωες και να περάσει στο δεύτερο επίπεδο του κειμένου. Όποιος μείνει στις λεπτομέρειες, θα γοητευτεί από το φόντο, αλλά θα χάσει την ουσία.

 

                         Κατερίνα Μαλακατέ

Blog ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ

Θρίαμβος στην παρουσίαση του βιβλίου “Διομίρα” στο βιβλιοπωλείο Booktalk

Θρίαμβος στην παρουσίαση του βιβλίου “Διομίρα” στο βιβλιοπωλείο Booktalk 1000 667 Ιβίσκος

Ύστερα από αρκετό καιρό ξεκινήσαμε και πάλι τις παρουσιάσεις βιβλίων, κάνοντας την αρχή με ένα καταπληκτικό μυθιστόρημα φαντασίας την “Διομίρα” του Σπύρου Γλύκα στο βιβλιοπωλείο Booktalks. Ο κόσμος το έχει λατρέψει από την στιγμή που κυκλοφόρησε στα βιβλιοπωλεία αλλά έδειξε και έμπρακτα το ενδιαφέρον του στην παρουσίαση καθώς αρκετός κόσμος έμεινε όρθιος για να ακούσει τους ομιλητές να ξεκοκαλίζουν το βιβλίο. Άλλωστε στην εφημερίδα Βήμα μετά από αυτή την παρουσίαση, σκαρφάλωσε στα πρώτα 5 βιβλία λογοτεχνίας, σε πωλήσεις.

Μια πολύ όμορφη και ζεστή ατμόσφαιρα επικρατούσε όλο το βράδυ. Μίλησαν για το βιβλίο οι κυρίες Κατερίνα Μαλακατέ και Αγγελική Μποζίκη, καθώς και ο ίδιος ο συγγραφέας, στον οποίο οι δύο ομιλήτριες έκαναν και ερωτήσεις, όπως και αρκετοί από τους παρευρισκόμενους. Και οι δύο ομιλήτριες ανέφεραν ότι το βιβλίο τούς κράτησε αμείωτο το ενδιαφέρον και ότι θα μπορούσαν να το φανταστούν να γίνεται σειρά ή ταινία λόγω του κινηματογραφικού τρόπου γραφής του. Η κυρία Αγγελική Μποζίκη μάλιστα ανέφερε ότι δεν διαβάζει βιβλία δυστοπικά όπως η ΔΙΟΜΙΡΑ, αλλά ότι το συγκεκριμένο την κέρδισε. Ιδιαίτερη μνεία έγινε για το τέλος του βιβλίου που ήταν πιο ανθρώπινο σε σχέση με τον φανταστικό κόσμο που έχει δημιουργήσει ο συγγραφέας στο βιβλίο. Η κυρία Μαλακατέ σημείωσε ότι το βιβλίο έχει και πολιτικές προεκτάσεις, αφού αναφέρεται σε λίγες εκλεκτές οικογένειες που συγκεντρώνουν τον πλούτο και κινούν τα νήματα της ανθρωπότητας, κάτι που παραδέχτηκε ο συγγραφέας.

Να σημειώσουμε ότι αυτή ήταν η πρώτη παρουσίαση που έγινε στον χώρο του BOOKTALKS μετά την περίοδο της πανδημίας.

Με ένα teaser βίντεο που φτιάχτηκε αποκλειστικά κατά την διάρκεια της παρουσίασης θα πάρετε μια καλή γεύση για το ύφος του βιβλίου και την άμεση αλλά και κινηματογραφική γραφή του συγγραφέα!

Μάθε περισσότερα για το βιβλίο εδώ!

Παρουσίαση του νέου βιβλίου φανταστικής λογοτεχνίας “Διομίρα”

Παρουσίαση του νέου βιβλίου φανταστικής λογοτεχνίας “Διομίρα” 1150 602 Ιβίσκος

Στο βιβλίο Διομίρα ο Σπύρος Γλύκας ξεκινάει το ταξίδι εντός και εκτός των ορίων της επιστημονικής φαντασίας. «Του φαινόταν αστείο αλλά και συνάμα τραγικό ότι πέντε οικογένειες – πόσα άτομα άραγε να τις αποτελούν, συμπεριλαμβανομένων και των πιο μακρινών συγγενών τους; – ευθύνονταν ουσιαστικά για τη μερική καταστροφή της Γης πριν από δυόμιση αιώνες. Κι αυτές οι ίδιες ήταν εκείνες που έβαλαν τα θεμέλια για την ανασυγκρότηση των πάντων, για να φτάσουμε σήμερα σε έναν πλανήτη με δεκατέσσερις επαρχίες και πρωτεύουσα τη μοναδική πόλη που παρέμενε εκτός θόλων. Σ’ αυτήν την πόλη βασίλευε ακόμα η οικογενειοκρατία»

Στο μυθιστόρημα, ο Τροτ, ο Γκραπ, η Πίντα, η Έντι, ο Σέτια και τα άλλα παιδιά, παρανοούν στον έρωτα, φτάνουν πιο πέρα από την τρέλα, γιατί ακολουθούν παντού το ένστικτο, παρέα με πειθήνια ανδροειδή μέχρι να τους στρίψει καμιά βίδα και αυτών, ανάμεσα σε βδελυρά ανθρωποειδή που φυτοζωούν πλουσιοπάροχα, κινούμενοι όλοι τους εντός και εκτός ενός συστήματος που αυτοτροφοδοτείται και αυτοκαταστρέφεται με περιοδικότητα. Μαζί τους και η Γριά, μια μυθική μορφή που διασώζεται εντυπωσιακά στη μνήμη μας· γιατί αν ήταν γραμμένη με πεζά γράμματα, γριά, θα την έτρωγε το μαύρο χώμα της πολιτικής ορθότητας όπως και τον συγγραφέα της άλλωστε!

Ένα χαρακτηριστικό στη γραφή του Σπύρου Γλύκα είναι η κινηματογραφική της άνεση. Άλλωστε δεν είναι ελάττωμα ένα κείμενο να μοιάζει σαν ταινία, λίγα βιβλία το καταφέρνουν με τέτοια επιτυχία, και ακόμα λιγότερα ελληνικά, που δεν ξέρουν πώς να ξεμπλέξουν την πλοκή τους. Αρκετοί θα πουν ότι δεν θέλουν να το κάνουν να μοιάζει σαν ταινία. Γεμάτο χιούμορ, κορυφώσεις και υφέσεις, έντονη δράση, φιλοσοφική διάθεση, απίστευτες ανατροπές και καμία Ducati εντός του, θα συναρπάσει κάθε ανθρωποειδές ή και ανδροειδές, που θα το πιάσει στα αμήχανα ή και μηχανικά του χέρια.

Σε όλα τα βιβλία φανταστικής λογοτεχνίας νιώθεις κατά διαστήματα ότι μοιάζουν μεταξύ τους, αντιγράφουν ιδέες, εκμεταλλεύονται μοτίβα, πλιατσικολογούν ταινίες ή ό,τι άλλο. Δεν είναι όμως ακριβώς έτσι· ίσως και να μην είναι καν έτσι. Τα βιβλία επιστημονικής φαντασίας πατάνε στο τώρα, στο κάθε τώρα (που μεταξύ μας, αλλάζει με πολύ αργούς ρυθμούς, αν αλλάζει) και παίρνουν στιβαρή θέση για τα πράγματα που συμβαίνουν γύρω μας. Εκεί έγκειται η διαφορά τους αλλά και η βαθιά ομοιότητά τους – πόσα βιβλία ξέρετε να παίρνουν θέση; «Τότε, δεν ήταν λίγες οι φορές που ήθελε να βάλει μια τελεία και να πάψει να ασχολείται με ανθρώπους που όλη τους η ζωή ήταν μια επίδειξη αλλά και συνάμα μια αποφυγή του εαυτού τους».

Αυτό το βιβλίο δεν είναι απλά ένα μυθιστόρημα φαντασίας, τα ηθικά διδάγματα που θα αποκομίσετε από αυτό ποικίλουν!


Είπαν ακόμα για το βιβλίο:

“Καθηλωτικό! Απ τη στιγμή που το ξεκινάς δε θέλεις να τ’ αφήσεις απ’ τα ΄χέρια σου” Γιώργος Π.

“Θα μπορούσε να είναι προφητικό. Ένα μυθιστόρημα που διαδραματίζεται στο μέλλον αλλά μοιάζει να βρίσκεται πιο κοντά από ποτέ στη δική μας πραγματικότητα” Γεωργία Λ.

‘Ανδροειδή και άνθρωποι συνυπάρχουν σε μια μελλοντική πόλη. Σκοτεινό και περιπετειώδες!’ Ζηνοβία Β.

Μάθε περισσότερα για το βιβλίο εδώ!

Εξύμνησε το βιβλίο “Η Γενιά του Αίματος και της Οργής” ο βραβευμένος συγγραφέας Γιώργος Γιώτσας!

Εξύμνησε το βιβλίο “Η Γενιά του Αίματος και της Οργής” ο βραβευμένος συγγραφέας Γιώργος Γιώτσας! 1024 682 Ιβίσκος

Υπάρχει μια σκηνή καταδίωξης στο βιβλίο, όπου η πρωταγωνίστρια, η Ζέλ, προσπαθεί να ξεφύγει από τους διώκτες της πάνω σε μια ετοιμόρροπη κρεμαστή γέφυρα. Σε αντίθεση με εκείνη, η γέφυρα πάνω στην οποία χτίζει το βιβλίο της η Τόμι Αντεγιέμι (από την αρχή μέχρι το -προσωρινό- τέλος) είναι ακλόνητη.

Στηρίζεται πάνω σε πολύ γερές κολώνες -σταθερές με τις οποίες η συγγραφέας έχει χτίσει και έχει μπολιάσει το βιβλίο αυτό. Η πρώτη είναι ίσως και η πιο σημαντική. Η πρωταγωνίστρια του βιβλίου είναι ένα κορίτσι από την ήπειρο της μυθιστορηματικής Ορίσα (η οποία αφήνεται να εννοηθεί ότι είναι η Νιγηρία σε καιρούς προ-αποικιοκρατίας), ένα κορίτσι με μελαμψό δέρμα και αναφορές στις αφρικανικές παραδόσεις οι οποίες μοιάζουν με ένα εξαιρετικό αλατοπίπερο σε μια ήδη χορταστική ιστορία, μια ιστορία σημειολογικά σημαντική. Προσωπικά δεν θυμάμαι να έχω διαβάσει σύγχρονο best seller όπου όλοι οι χαρακτήρες, πρωταγωνιστές και υποστηρικτικοί, να είναι έγχρωμοι και εδώ που συμβαίνει, είναι κάτι που μου άρεσε ιδιαίτερα. Μακάρι να δούμε πολλά περισσότερα τέτοια βιβλία (όπως και ταινίες) με πρωταγωνιστές έγχρωμους ανθρώπους. Θα μου πείτε “Γιώργο γράφεις τα αυτονόητα τώρα” και θα έχετε δίκιο, αλλά είναι καλό να τα τονίζουμε, ώστε η αλλαγή που επιζητούμε στον κόσμο να γίνεται πράξη.

Η δεύτερη κολώνα του βιβλίου αυτού είναι η καταπίεση του συστήματος στην μονάδα. Το κράτος εναντίον του αδύναμου οικονομικά πολίτη. Το καθεστώς απέναντι στις ιδεολογίες και τον άνθρωπο. Εάν μάλιστα προσθέσετε το ότι η ηρωίδα είναι ένα νεαρό κορίτσι που βιώνει bullying, ρατσισμό και σεξισμό από τους εκπροσώπους του νόμου και του ίδιου του κράτους, καταλαβαίνετε πόσο ισχυρά θεμέλια έχει η ιστορία αυτή ώστε η “Οργή” του τίτλου να γίνει και οργή δική μας καθώς διαβάζουμε την ιστορία της Ζέλ, αλλά και μετά, όταν έχουμε κλείσει το βιβλίο. Τρίτος πόλος που έρχεται να προστεθεί σε αυτά είναι η επανάληψη της συγγραφέως στο θέμα του ότι “Πρέπει να νικηθεί η Μοναρχία”.

Λαμβάνοντας υπόψη όλα τα προηγούμενα, αλλά και τους συμβολισμούς της ιστορίας (ο κακός “Πατέρας” η θεϊκή “Ουράνια Μητέρα”, ο “Αδερφός” που έχει χάσει το δρόμο του και η “Αδερφή” που κρύβει μέσα της ένα “Λεοντάρι”), όπου “Μοναρχία” έβαλα καθώς διάβαζα το βιβλίο, την λέξη “Πατριαρχία”. Και εδώ έρχεται η τέταρτη κολώνα που κρατάει όρθιο το ογκώδες αυτό βιβλίο. Η συγγραφέας φροντίζει να ακολουθεί τις ανησυχίες των νέων ανθρώπων (και όχι μόνο) αλλά και τις μάχες των δικαιωμάτων της σύγχρονης εποχής μας, την ίδια στιγμή που υφαίνει ένα έπος με σπαθιά, ναυμαχίες ξύλινων πλοίων, και χαμένων νησιών·   ένας συνδυασμός εξαιρετικός. “Η Γενιά του Αίματος και της Οργής” είναι όλα αυτά αλλά πάνω από όλα είναι ένα βιβλίο απολαυστικό, μια περιπέτεια καταδίωξης και αναζήτησης, τόσο μαγικών αντικειμένων, όσο και εσωτερικής αναζήτησης. Οι πρωταγωνιστές αναζητούν την μαγεία μέσα τους και εμείς αναζητούμε τη δική μας μαγεία την ίδια στιγμή! Οι εναλλαγές συναισθημάτων είναι πολλαπλές (από την οργή, στο πάθος και από τα δάκρυα στη χαρά) αλλά ειδικά το δεύτερο μισό του βιβλίου έχει να προσφέρει και πολλές ανατριχίλες με σκηνές μάχης που με έκαναν να διαβάζω ξανά την ίδια σελίδα για να ζήσω ξανά την ένταση τους. Στο εξηκοστό-πρώτο κεφάλαιο (όσοι το διαβάσετε ξέρετε, όσοι θα το διαβάσετε θα το καταλάβετε) δεν μπόρεσα να συγκρατήσω τα δάκρυα μου, είναι ίσως η δυνατότερη σκηνή όλου του βιβλίου.

Κλείνοντας θα γράψω κάτι που παρατήρησα. Παρότι μιλάμε για ένα βιβλίο φαντασίας, μια ιστορία γεμάτη αγώνες ενάντια σε κάθε μορφής “Κακό” η συγγραφέας τονίζει (σχεδόν σε κάθε σελίδα) την πίστη της στους “Θεούς” και ξεκαθαρίζει προς κάθε κατεύθυνση ότι η μόνη ελπίδα για την νίκη είναι η πίστη και κυρίως η σύνδεση με μια ανώτερη δύναμη. Όπως έγραψα και νωρίτερα είναι ένα βιβλίο φαντασίας που δεν φοβάται να μεταφέρει κοινωνικοπολιτικό σχολιασμό, ιδεολογίες και σκέψεις. Σίγουρα είναι ενδιαφέρουσα η προσέγγιση της Τόμι Αντεγιέμι ανεξαρτήτως εάν συμφωνεί ή όχι κάποιος, εκείνη καθιστά σαφές ότι το βιβλίο διέπεται από τους δικούς της κανόνες. Και μας καλεί να την ακολουθήσουμε. Προσωπικά το έκανα και απόλαυσα ένα επικό βιβλίο με κοινωνικό υπόβαθρο που θα θυμάμαι για καιρό -και είμαι πεπεισμένος θα δούμε κάποια στιγμή και στον κινηματογράφο. Θυμάστε την γέφυρα που σας έγραψα στην αρχή του κειμένου; Μου θύμισε μια αντίστοιχη καταδίωξη στον “Άρχοντα των δαχτυλιδιών”. Και παρόλο που υπάρχουν συσχετισμοί τόσο με το έπος του Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν όσο και με τα “Παιχνίδια του Στέμματος” και “Αγώνες Πείνας”, πιστεύω πως με τη “Η γενιά του Αίματος και της Οργής” έχουμε ένα ξεχωριστό σύμπαν, από μια φρέσκια πένα και μια συγγραφέα με ματιά που καίει. Καλή σας ανάγνωση από καρδιάς!

Υ.Γ. Πολλά συγχαρητήρια στις εκδόσεις Ιβίσκος για την τόσο προσεγμένη και όμορφη έκδοση.

Μάθε περισσότερα για το βιβλίο εδώ!

Privacy Preferences

When you visit our website, it may store information through your browser from specific services, usually in the form of cookies. Here you can change your Privacy preferences. It is worth noting that blocking some types of cookies may impact your experience on our website and the services we are able to offer.

Click to enable/disable Google Analytics tracking code.
Click to enable/disable Google Fonts.
Click to enable/disable Google Maps.
Click to enable/disable video embeds.
ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ: Χρησιμοποιούμε cookies για να βελτιώσουμε την εμπειρία πλοήγησης στην ιστοσελίδα μας.