Οι Κρήτες του Μίνωα

Μέσα στην αχλή της πιο παλιάς Iστορίας, εκεί που οι μύθοι συναντούν την πραγματικότητα πάνω στα νησιά του Αιγαίου, ξεπροβάλλει αχνά ένας από τους μεγαλύτερος αρχαίους ελληνικούς πολιτισμούς. Ο Μινωικός. Παλιός και ξεθωριασμένος, ναι, αλλά όχι ξεχασμένος, γιατί μέχρι και σήμερα φτάνουν οι κραδασμοί από την πολύχρονη παρουσία του πάνω στην Κρήτη και όλα τα νησιά του Αιγαίου.

Ανάμεσα στα στενά του Ακρωτηρίου και κάτω από τη σκέπη του τρομαχτικού ηφαιστείου της Στρογγύλης, γεννιέται ένας έρωτας που, κυνηγημένος από τη φωτιά και τους πολέμους, έμελλε να ολοκληρωθεί μετά από πολλές περιπέτειες.

Ο Ίσανδρος και η Μελανθώ μας οδηγούν, μέσα από την αγάπη τους, στα στενά δρομάκια του Ακρωτηρίου, στα παλάτια της Κνωσού, στη Χώρα της Αθήνας και της Κυθέρειας, ψάχνοντας ο ένας τον άλλον. Το τεράστιο ηφαίστειο κατέστρεψε τις ζωές τους, αλλά η θάλασσα του Αιγαίου τις κράτησε σε επαφή.

Αποσπάσματα από το βιβλίο

Έπλεε ο Θαλασσοκράτης ανάμεσα στα άλλα πλεούμενα που ήταν στολισμένα με πολύχρωμες σημαίες, σημάδι η καθεμιά της πόλης από όπου προερχόταν και ένα γύρω στην προκυμαία χιλιάδες άνθρωποι ήταν στοιβαγμένοι, χαιρετώντας τους δικούς τους ανθρώπους, που ήταν έτοιμοι να αποπλεύσουν.

Όλοι οι άντρες από κάτω φώναζαν κι αυτοί με τη σειρά τους, γελούσαν και χαίρονταν που έβλεπαν σιγά-σιγά να ανοίγεται μπροστά τους η όμορφη Κρήτη, η θαυμαστή Κρήτη, η πανάρχαια Κρήτη. Καθώς πλησίαζαν προς τις ακτές της, άρχισαν να μυρίζουν τις μυρωδιές της.

Ήταν η τελευταία φορά που θα έβλεπαν το στόλο τους. Ήταν η τελευταία φορά που η Κρήτη θα ήταν τόσο δυνατή. Όλες εκείνες οι γενιές των ανθρώπων που για εκατοντάδες χρόνια κόπιαζαν και δημιουργούσαν, ονειρεύονταν, τραγουδούσαν, ταξίδευαν, ερωτεύονταν, γεννιόντουσαν, μεγάλωναν και πέθαιναν, είχε αποφασισθεί να σταματήσουν να υπάρχουν.

Ουρλιάζοντας βγήκαν μέσα από την τρύπα του ηφαιστείου και παρέσυραν μαζί τους φωτιά και λάβα. Τράβηξαν μαζί τους την ξηρά και τη θάλασσα και ό,τι άλλο βρήκαν στο διάβα τους. Τίποτε τώρα δεν μπορούσε να τα σταματήσει, ούτε και οι Θεοί.