Παράπλευρες Απώλειες

Ο Αντώνης, έμπειρος τραπεζικός υπάλληλος, ζει μία «φυσιολογική ζωή». Καθημερινά «παλεύει» με τους πελάτες, τους συναδέλφους και τους νόμους της αγοράς. Στο τέλος της εργασιακής μέρας νιώθει κενός. Δεν σκέφτεται, δεν ονειρεύεται, δεν θέλει να αλλάξει τίποτα. Η ρουτίνα είναι ο εχθρός του, ωστόσο ένας εχθρός που δεν αντέχει να πολεμήσει…

Ο Λάκης, ενταγμένος στο χώρο της αναρχίας, ζει μαζί με τους συναγωνιστές του μία ζωή χωρίς συμβιβασμούς. Το κύριο μέλημά του είναι η ανατροπή του κατεστημένου και η αφύπνιση της λαϊκής μάζας. Είναι έτοιμος να οδηγήσει την ανθρωπότητα σε ένα νέο κόσμο, γκρεμίζοντας στο πέρασμά του καθετί παλιό…

Η Αναστασία, υποψήφια τραπεζικός υπάλληλος, «ξυπνάει» από το λήθαργο μιας ζωής που νόμιζε πως ήθελε να έχει. Μία ζωή με σύζυγο και παιδιά και κυριακάτικα οικογενειακά τραπέζια. Μία στιγμή θα είναι αρκετή για να ανατρέψει συθέμελα τη φιλοσοφία της…

Ο κύριος Ονεστίδης, ανερχόμενο στέλεχος του κυβερνώντος κόμματος, ζει το απόλυτο όνειρο εξουσίας κάθε νεοέλληνα. Ξεκινώντας από τις παραδοσιακές υποβαθμισμένες γειτονιές της Αθήνας, καταφέρνει να αναρριχηθεί στην κορυφή του κομματικού μηχανισμού, χρησιμοποιώντας κάθε μέσο που διαθέτει…

Τι θα συμβεί όταν οι δρόμοι τους διασταυρωθούν; Ποιο είναι το τίμημα που καλούνται να πληρώσουν;

«Είμαι ένας από τους εκατοντάδες χιλιάδες νέους που πραγματικά δεν έχουν στον ήλιο μοίρα. Οι γονείς μου, όπως και οι γονείς των συγκατοίκων μου, βρίσκονται κάπου ανάμεσα στα πενήντα και τα εξήντα, έφηβοι της χούντας και της μεταπολίτευσης. Αυτοί είχαν την ευκαιρία τους και τα σκάτωσαν. Εμείς δεν έχουμε καν την ευκαιρία».

«Νεαροί με κουκούλες βάλλουν κατά πάντων, χακί στολές με κράνη, ασπίδες και μεταλλικά ρόπαλα βάλλουν επίσης κατά πάντων και εγώ, χωρίς να το έχω καταλάβει, βρίσκομαι στο μάτι του κυκλώνα. Θέλω να τους πω να σταματήσουν, να σταματήσουν να πυρπολούν τις περιουσίες των άλλων, να σταματήσουν να πετάνε κοτρόνες και να σπάνε τα τζάμια με λοστούς. Θέλω να τους τα πω όλα αυτά, να φωνάξω δυνατά, αλλά δεν το κάνω.

Δεν το κάνω και δε μένω μόνο σ’ αυτό. Παίρνω την πρώτη πέτρα που βρίσκω μπροστά μου και την εκσφενδονίζω προς την πλευρά όπου γίνεται ο μεγαλύτερος σαματάς. Όχι προς τους διαδηλωτές, όχι, προς τα τζάμια των τραπεζών ρίχνω. Περπατάω γρήγορα, σχεδόν τρέχω, ξεκουμπώνω το πάνω κουμπί του πουκαμίσου μου, που με σφίγγει σαν κόμπος, απελευθερώνομαι με επιδέξιες κινήσεις από τη μεταξωτή θηλιά που με σφίγγει χρόνια τώρα, ενώνομαι με το πίσω μέρος της πορείας, με τα παιδιά που κάνουν όλο το σαματά…»