Free shipping on book orders over €29
0

No products in the cart.

Dikio
A few years ago, I was walking in Plaka—somewhere along Areopagitou—with a friend of mine. It was one of those quiet days when you have nothing to do, yet you carry a lot within you. We were talking about work, about something that was on his mind. I was listening—or so I thought. Until he looked at me and said: “I feel like you’re not really listening to me. You’re just waiting for your turn to speak.” He didn’t say it aggressively. He said it calmly, almost as an observation. But it shook me. Because he was right. We all say we want communication. But usually, we mean: “I want to express my own version.” Active listening—truly listening, with the intention to understand rather than to respond—often doesn’t happen, not because it’s difficult, but because it requires you to be genuinely present. In practice, active listening means: – I don’t interrupt. I don’t finish sentences. – I don’t prepare my response while the other person is speaking. – I don’t try to prove that I’m right. – I listen with my whole being. And the (positive) intention behind all this is crucial. Because intention shows. And the person you’re talking to feels it before you even speak. You may say the perfect sentence, but if there is no space, the other person will feel pressure. You may say a simple “I’m listening,” and it can feel completely empty if, inside, you’re counting the seconds until it’s your turn. No one is really looking for perfect words. They are looking not to have to raise their voice to be heard. They need to leave a conversation with the feeling: You saw me. You heard me. I wasn’t alone. You may not need to say anything at all. You just need to be there. With a clear presence. And let your non-verbal communication say: “I’m here. I’m not against you.” And sometimes, that is the hardest thing. But also the bravest.

Leave A Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Έφη Λάζου

ΓΕΝΙΚΗ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ

Γεννήθηκε στην Κατερίνη και γύρισε αρκετά μέρη μέχρι να καταλήξει σε κάποια απρόσωπη γειτονιά της Αθήνας. Φοίτησε στο Οικονομικό Τμήμα της Νομικής, η ανθρώπινη όμως επαφή -έστω και μέσα από τις δημόσιες σχέσεις και τις πωλήσεις- αποδείχτηκε πιο ελκυστική από τους αυστηρούς αριθμούς των οικονομικών επιστημών.

Τα τελευταία 10 χρόνια ασχολείται με το βιβλιοπωλείο ΛΩΤΟΣ, στο Μαρούσι, και προσφάτως με τις εκδόσεις ΙΒΙΣΚΟΣ. Ονειρεύεται και προσπαθεί για έναν κόσμο πιο χαρούμενο, πιο πνευματικό, πιο δίκαιο.

Κωνσταντίνος Στίνης

ΓΕΝΙΚΗ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ

Γεννήθηκε το 1993 στην Αθήνα και η αγάπη του για το βιβλίο ήταν φανερή ήδη από την παιδική του ηλικία. Άλλωστε μεγάλωσε με δύο γονείς των οποίων τα επαγγέλματα μέχρι και σήμερα σχετίζονται άμεσα με τον χώρο του βιβλίου – πατέρας και μητέρα του εκδότες και βιβλιοπώλες.

Έχοντας όμως, παράλληλα, μεγάλη κλίση προς τις θετικές επιστήμες σπούδασε και πήρε το πτυχίο του Μηχανολόγου Μηχανικού από το Πολυτεχνείο της Πάτρας, ενώ ξεκίνησε μεταπτυχιακό στο marketing. Ασχολείται ενεργά πλέον με τις εκδόσεις Ιβίσκος. Έτσι το αρχικό του ερέθισμα έγινε και το βασικό του επάγγελμα, κάτι που ο καθένας ονειρεύεται.

Έχει πάθος με τη μουσική και εμφανίστηκε σε ποιοτικά μουσικά στέκια της Αθήνας, όπως στον Σταυρό του Νότου, στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο κ.α.

Στάμος Στίνης

ΙΔΡΥΤΗΣ

Ιδρυτής των εκδόσεων Ιβίσκος, Έσοπτρον και των περιοδικών Τρίτο Μάτι και Hellenic Nexus. Ήταν πτυχιούχος Φυσικός με master στα Ηλεκτρονικά, Ομοιοπαθητικός και Ολιστικός θεραπευτής, καθώς και Πνευματικός Δάσκαλος, επικεφαλής του Πανελληνίου Δικτύου Συνειδητότητας (ΠΑ.ΔΙ.ΣΥ.).

Είχε εντρυφήσει για περισσότερο από 30 χρόνια στους τομείς της Ψυχολογίας, της Αυτογνωσίας, του Εσωτερισμού, της Πνευματικότητας, της Ολιστικής Θεραπευτικής και της Κοινωνικής Προσφοράς.

Μπορεί να έφυγε πρόωρα από κοντά μας, αλλά το έργο του συνεχίζεται, ακολουθώντας πάντα τον δρόμο της αγάπης και του κοινού καλού.