Μαμά παγιδευμένη στα στερεότυπα, ψάχνει…

Μαμά παγιδευμένη στα στερεότυπα, ψάχνει…

Και άμα ψάχνει, βρίσκει! Και βρίσκει βιβλίο που απ’ την αρχή, με τον τίτλο του, της υπόσχεται πολλά. Αλήθεια, μαμά χωρίς στερεότυπα υπάρχει;

Κλασσική μαμά που προσπαθεί να τα κάνει όλα τέλεια και να ισορροπεί εργασία, οικογένεια, προσωπικά κάθε ώρα και λεπτό. Μέσα στα στερεότυπα, μέσα στα κλισέ και μέσα στην απόγνωση!

Κάπως έτσι ήμουν όταν μου πρότειναν το βιβλίο «Γ@μάτη στα 40». Πολύ πέρα από τα 40 και ακόμα πιο πέρα από το να νιώθω γ@μάτη, του έδωσα ευκαιρία και το αγόρασα. Εντάξει, η Λη είναι ή θα ‘πρεπε να είναι, το πρότυπο πιστεύω πολλών γυναικών. Αντιπροσωπεύει όλα όσα θέλουμε να νιώσουμε, να ζήσουμε, να πούμε, να κάνουμε! Και μέσα σε όλα όσα κάνει, μοιάζει να τα καταφέρνει αρκετά καλά και με τη μητρότητα.

Ένας φόβος μου και πιστεύω θα με νιώσουν πολλές γυναίκες, είναι μην δώσω περισσότερη προτεραιότητα σε εμένα απ’ ό,τι στην κόρη μου. Ένα από τα πασίγνωστα στερεότυπα της κοινωνίας μας. Είσαι γυναίκα, πρέπει να παντρευτείς. Παντρεύτηκες; Πρέπει να κάνεις παιδί. Κι αν κάνεις παιδί, είναι η ολοκλήρωσή σου και τα δίνεις όλα! Να συνεχίσω;

Ανέκαθεν επαναστάτρια και αντιδραστική, έφτασα να τα κάνω όλα τα παραπάνω, με μαθηματική ακρίβεια, στα 46 μου. Για την ακρίβεια τότε γέννησα. Είχα παντρευτεί 2 χρόνια νωρίτερα.

Ο πρώτος χρόνος ήταν δύσκολος. Μας τύχανε πολλά αλλά τελοσπάντων το ρεζουμέ είναι ότι με τον άντρα μου βρίσκαμε τους ρυθμούς μας και ήμασταν οκ. Τα στερεότυπα δεν είχαν (κούνια που μας κούναγε) εισβάλλει ακόμα στη ζωή μας.

Όταν άρχισε να περπατάει η μικρή μου, αρχίσανε τα δύσκολα. Ένας ήταν ο λόγος! Άρχισα να σκέφτομαι… Ξανά… Μέχρι τότε, ήταν σαν ήμουν σε remote mood και πήγαινα από τη μια μέρα στην άλλη ολίγον ρομποτικά.

Για να μην πολυλογώ, όταν το βιβλίο έφτασε στα χέρια μου ήταν ένα εξαιρετικό timing να κλοτσήσω μακριά όλα τα στερεότυπα που –ανακάλυψα– είχα και με καταδιώκανε.

Η Τόβα, με «χαστούκισε» με την αφήγηση της δικής της ζωής και σαν να ζωντάνευε η ίδια μπροστά μου ρωτώντας με «εσύ πού είσαι σε όλο αυτό που ζεις;»

Πού ήμουν; Ως φίλη, ως συνεργάτης, ως επαγγελματίας, ως ερωμένη… Με είχα χάσει, δίνοντας όλη μου τη σκέψη στη μητρότητα. «Και όμως…» δικαιολογούσα τον εαυτό μου. Αφού έκανα αυτό, έκανα το άλλο κλπ κλπ.

Μερικές φορές, η διαπίστωση έρχεται μέσα από κάτι που σε ταρακουνάει κι εμένα αυτό ήταν το βιβλίο της Τόβα.

Η ιστορία της αφυπνιστική. Δεν θα κάνω ποτέ το ταξίδι που έκανε, ούτε τα extreme sports αλλά το νόημα από πίσω είναι βαθύτερο. Μου φώναζε να ζήσω, να προλάβω να ζήσω. Να μην ξεχνάω ότι είμαι γυναίκα, ότι είμαι άνθρωπος και να κάνω αυτά που αγαπώ ακόμα και μόνη μου!

Ναι, ήταν άκρως αφυπνιστικό το ανάγνωσμα αυτό. Θα το συστήνω εσαεί. Ένα ακόμα εξαιρετικό βιβλίο από τις Εκδόσεις Ιβίσκος.

Κατερίνα Τσαμπά
writingcoach.gr