Η ΚΑΡΔΙΑ ΠΟΥ ΕΣΠΑΣΕ – Απόσπασμα από το βιβλίο “Αυτό το Βιβλίο το Έγραψα για Σένα” της Μαρίας Παπουτσή

Η ΚΑΡΔΙΑ ΠΟΥ ΕΣΠΑΣΕ

Πήρα την ραγισµένη µου καρδιά και την έκανα φτερά

Το συναισθηματικό τραύμα δεν είναι πάντα φανερό. Σε αντίθεση με τις εμφανείς εκφάνσεις του πόνου, πολλές πληγές της ψυχής μένουν αόρατες και λειτουργούν υπογείως. Οι άνθρωποι μπορεί να συνεχίζουν τη ζωή τους κανονικά, να εργάζονται, να κοινωνικοποιούνται, να ταξιδεύουν και να γελούν. Να είναι με λίγα λόγια λειτουργικοί, τουλάχιστον φαινομενικά. Κι όμως, μπορεί να κουβαλούν εσωτερικά ένα ράγισμα που δεν έχει βρει ακόμη τρόπο να αποφορτιστεί.

Η ικανότητα να αναγνωρίσουμε αυτή την εσωτερική ρωγμή και να την εντάξουμε στην προσωπική μας πραγματικότητα είναι βασικό στοιχείο της θεραπευτικής ωρίμανσης. Δεν χρειάζεται κάποιος να την ξεχάσει ή να την απορρίψει. Αυτό που έχει σημασία είναι να την κατανοήσει και σε δεύτερο χρόνο να την αποδεχτεί.

Θα μπορούσαμε να το δούμε σαν ένα αγαπημένο κεραμικό αντικείμενο που έπεσε και έσπασε. Αντί να το πετάξουμε, το ξαναπιάνουμε στα χέρια μας, το κολλάμε με προσοχή και πολλές φορές του δίνουμε νέα μορφή — πιο προσωπική, ίσως πιο όμορφη απ’ ό,τι πριν. Σε κάποιες παραδόσεις, όπως στην ιαπωνική τέχνη του kintsugi, οι ρωγμές γεμίζονται με χρυσό, ώστε να φαίνονται, όχι να κρύβονται. Αυτό δεν είναι επιδιόρθωση. Είναι ανάδειξη της ιστορίας του αντικειμένου. Και κάθε φορά που το κοιτάς, δεν βλέπεις μόνο τη ζημιά, αλλά και τη φροντίδα που χρειάστηκε για να σταθεί ξανά.

Το να «μετατρέψουμε την πληγή σε φτερά» είναι μια μεταφορά για τη δυνατότητα που έχουμε να δημιουργήσουμε μία νέα σελίδα ζωής από εκείνο το σημείο που πονέσαμε περισσότερο. Στην ψυχοθεραπεία, αυτό συνδέεται με την έννοια της μετουσίωσης: όταν ο πόνος δεν παραμένει καθηλωμένος στο παρελθόν, αλλά γίνεται αφορμή για αναστοχασμό, δημιουργικότητα, ευαισθητοποίηση και προσωπική κατανόηση.

Ο άνθρωπος που συνεχίζει να πορεύεται, χωρίς να ακυρώνει το παρελθόν του και χωρίς να μετατρέπει τον εαυτό του σε φορέα εκδίκησης ή κυνισμού, αναπτύσσει μια μορφή ανθεκτικότητας. Αυτή δεν ζητά επιβεβαίωση, αλλά εκφράζεται στην ποιότητα της σχέσης με τον εαυτό του και με τους άλλους. Δεν είναι μια απόφαση στιγμής, αλλά μια στάση που καλλιεργείται σταδιακά και μαρτυρά την βαθιά επεξεργασία του ψυχικού τραύματος.

Η επανένταξη της πληγής ως κομμάτι της προσωπικής εξέλιξης δεν αναιρεί τη δυσκολία του βιώματος, αλλά μειώνει το βάρος του. Και δίνει στον άνθρωπο την δυνατότητα να δει τον εαυτό του όχι ως θύμα του παρελθόντος, αλλά ως συμμέτοχο στη φροντίδα και στο χτίσιμο ενός πιο σταθερού εσωτερικού κόσμου.